Μιλάμε για το θέατρο

Υπάρχουν διαδρομές που ξεκινούν από μια σχολική γιορτή και φτάνουν στη βαθιά αυτοπαρατήρηση. Υπάρχουν πορείες που γεννιούνται ανάμεσα στη μνήμη της μειονότητας στην Κωνσταντινούπολη και σε μια σκηνή στην Αθήνα. Συνομιλούμε με τον Θέμη Πάνου για τη μαθητεία, την επιμονή και την αλήθεια του σώματος, για τον δάσκαλο που δεν είναι τίτλος, αλλά σχέση σε μια αόρατη διαδρομή ανάμεσα σε αυτόν που καθοδηγεί και σε εκείνον που τολμάει να εκτεθεί. Μιλάμε για τις συναντήσεις που χαράζουν πορεία, για τους ανθρώπους που δεν του έμαθαν απλώς τεχνικές, αλλά του άνοιξαν κόσμους. Μιλάμε για το θέατρο ως επίμονη επιλογή ζωής, για την πράξη που γεννάει τη θεωρία, για τον ηθοποιό που δεν “γίνεται άλλος”, αλλά ανακαλύπτει έναν εν δυνάμει εαυτό. Μιλάμε για την οδυνηρή έκθεση, την πολιτική διάσταση της τέχνης, την ανάγκη εξειδίκευσης, για το βασικό ερώτημα που δεν τελειώνει ποτέ: γιατί ανεβαίνουμε στη σκηνή; Ίσως γιατί εκεί, μέσα στο φως, προσπαθούμε να καταλάβουμε τι είναι και τι αντέχει η ανθρώπινη ζωή.

Η διαδρομή του Βασίλη Κολοβού ξεκινάει ταπεινά, από ένα ποίημα στο κατηχητικό, και γρήγορα μετατρέπεται σε ανάγκη έκφρασης που απαιτεί πειθαρχία, εργασία καισυνείδηση. Δούλεψε την ορθοφωνία του περπατώντας τις νύχτες προς το σπίτι, όπως αργότερα δούλεψε στην τέχνη του, με πάθος, χωρίς εκπτώσεις, χωρίς παραχωρήσειςδικαιωμάτων, χωρίς να εκφράσει ποτέ κάτι που δεν τον εξέφραζε. Μπαίνοντας στο επάγγελμα είχε ήδη κοινωνική και πολιτική συνείδηση και αυτή τη στάση την κράτησε σε όλη του τη διαδρομή, από τα μπουλούκια και τους ανθρώπους με καθαρή ιδεολογία μέχρι το σήμερα της ανασφάλιστης εργασίας και της σύγχυσης ανάμεσαστη γνώση και την πληροφορία. Για τον Κολοβό, η τέχνη δεν αλλάζει τον κόσμο, αλλά μπορεί να αφυπνίσει τον θεατή, να τον φέρει σε επαφή με τις αντιφάσεις της ζωής και με τον άνθρωπο. Μιλάει για τη συλλογικότητα ως όρο αξιοπρέπειας, για το τίμημα της διαδρομής που συχνά είναι η προσωπική ζωή, για τη συγγραφή που γεννήθηκε μέσα από την απώλεια και για τους δασκάλους που του έμαθαν να βλέπει αλλιώς το σώμα, το βλέμμα, τη σιωπή. Και μένει σε μια καθαρή θέση: όσο δουλεύουν το μυαλό και τα πόδια, ο καλλιτέχνης οφείλει να εκφράζεται και να αντιστέκεται.

Ο Γρηγόρης Βαλτινός ανοίγει το άλμπουμ της ζωής του και μας φωτίζει σταθμούς από τη διαδρομή του στο θέατρο, από το παιδί που ξεκίνησε χωρίς θεατρικά ερεθίσματα που όμως «κάτι το τραβούσε προς τα εκεί», μέχρι τον καλλιτέχνη που πατάει ήδη πενήντα χρόνια στο σανίδι, αλλά συνεχίζει να αντιμετωπίζει κάθε έργο σαν άγραφο χαρτί. Μας μιλάει για την απλότητα που πείθει, για τη φωνή που μπορεί να γίνει παγίδα, για τον μόχθο που χάθηκε στην εποχή του «έτοιμου», για το θέατρο που αντιστέκεται στην ταχύτητα και λέει πάντα την αλήθεια. Μιλάει για μαθητείες, για συναντήσεις, για την αφαίρεση ως στόχο της υποκριτικής και της ζωής, για την ευθύνη του καλλιτέχνη απέναντι στο κοινό και στον χρόνο. Μας μιλάει χωρίς προστατευτικά φίλτρα για την καθημερινότητα, για τη ζωή. Μια συζήτηση καθαρή, συγκινητική και ειλικρινής με έναν πολύ ζεστό, φιλόξενο,χαμογελαστό άνθρωπο της θεατρικής τέχνης.

Στο σημερινό podcast φιλοξενούμε τον Στάθη Λιβαθινό σε μια ουσιαστική συζήτηση για το θέατρο ως πράξη ευθύνης, παιδείας και βαθιάς ανθρώπινης έκθεσης. Μιλά για το κείμενο που σωπαίνει αν δεν του δοθεί ζωή, για τη σημασία της ομάδας ως συνύπαρξη προσωπικοτήτων και όχι εκτελεστών, για την τεχνική ως απαραίτητο εργαλείοελευθερίας και για τον ρόλο του σκηνοθέτη που οφείλει να προστατεύει τον ηθοποιό και τον θεατή. Αναφέρεται στην παρακαταθήκη του Μάνου Κατράκη, στη μουσική και τη σιωπή ως ισότιμα σκηνικά στοιχεία, στην κρίση του λόγου και της παιδείας σήμερα, αλλά και στην ανάγκη το θέατρο -όσο προχωρημένο κι αν είναι - να αφορά όλους.Μια συνομιλία χωρίς συνθήματα, με καθαρό βλέμμα, αγωνία και πίστη στη δύναμη της τέχνης.

Στο νέο μας podcast μιλάμε με τη Μάνια Παπαδημητρίου για το σώμα ως εργαλείο και υλικό του ηθοποιού, για το πώς η σκέψη και ο λόγος καθοδηγούν την ερμηνεία, και για τις εμπειρίες της με “δασκάλους – συνεργάτες” όπως ο Βασίλης Παπαβασιλείου και ο Θόδωρος Αγγελόπουλος. Η Μάνια μας μιλάει για το πώς η ελευθερία στη σκηνή, η συγκίνηση, η φλόγα του ανθρώπου και το απρόβλεπτο δημιουργούν την αληθινή τέχνη, την οποία δεν μπορεί να ξεπεράσει οψηφιακός κόσμος  και για το πώς οι νέες γενιές ηθοποιών και η σχέση τους με την εικόνα επηρεάζουν τη θεατρική εμπειρία. Μιλάει για την ανάγκη του ηθοποιού να βρίσκει κάτι που του κεντρίζει κάθε φορά τη φαντασία και τον γεμίζει χαρά, αλλά και για τη σημασία της συλλογικότηταςκαι της επένδυσης στις επόμενες γενιές καλλιτεχνών μέσω της τέχνης.