Ciares - Cróniques d'un barriu

Dicía l’escritor francés André Malraux que la cultura yera lo que facía del home daqué más qu’un accidente nel universu. La cultura o, más bien les cultures son, penrriba lo material, la mayor construcción y heriencia que dexen los pueblos pa la posteridá. Los pegoyos de lo que se ye afiten fonderos raigaños nes espresiones culturales de lo que fuimos. Y en Ciares, tamién.

Conozse como yakisugi una técnica constructiva de fondu raigañu na cultura xaponesa que se basa na quema controlao de madera pa qu’esta algame propiedaes adicionales como la resistencia al agua. Contra lo que podría indicar la llóxica de que’l fueu y la madera nun son compatibles, esta tradición nipona desplica cómo pa construyir el futuru, a vegaes, hai que facer cambios fonderos nel presente. Como dicía William Shakespeare, el pasáu solo ye un prólogu.

La muerte ye’l procesu que se desendolca tres de la homeostasis, la incapacidá biolóxica del cuerpu humanu pa caltener el so propiu organismu vivu. Tamién ye un ritu de pasu natural de la nuesa bioloxía, inevitable y que dende que’l ser humanu ye tal, vien siendo una de les grandes esmoliciones vitales. Dízse que’l pasu de los homínidos a los humanos vien marcáu, precisamente, pola revolución de los cuidaos y polos rasgos funerarios y el respetu pa colos que muerren. Sicasí, l’arte y la lliteratura vienen abordando l’asuntu de la muerte dende qu’esisten porque pese a la so inevitabilidá, sigue xenerando ente nós mieu y respetu hereditariu. Pero como dicía Marlene Dietrich, nun hai que tener mieu a la muerte, sinón a la vida

El fútbol ye l’arte de lo imprevisto como bien definía Eduardo Galeano. La música del cuerpu y la folixa de los güeyos. Amáu y odiáu, ye la única relixón del mundu ensin ateos, capaz de despertar los sentimientos más primarios de les sociedaes nes qu’ocupa’l puestu de deporte rei. Ye, como la muerte, l’igualador social nel que  la gayola y el sufrimientu lléguen-yos igual al ricu y al probe.

“Epicentru” ye una pallabra qu’afita’l so orixe nel griegu onde epi quier dicir “sobre” y kentrón “centru”. Nel usu modernu, amás d’emplegase nel campu de la xeoloxía, da nome al puntu d’orixe o máxima concentración d’una cosa bien dende un puntu de vista xeográficu o, como vamos ver agora, social y sentimental.