De Zaak X

Het koppel Claartje en Frankie woont al een tijdje samen in een antikraakpand. Als er op een nacht brand uitbreekt en Frankie zwaargewond raakt, wordt eerst gedacht dat hij in slaap is gevallen met een brandende sigaret. Maar als later een fles spiritus wordt gevonden, gaat het onderzoek verder.
Uit het onderzoek blijkt dat Claartje tijdens de brand vluchtte en bij andere huizen aanbelde. Ze zou daar hebben gezegd dat ze haar vriend in brand had gestoken. Ondertussen werd Frankie net op tijd wakker en sprong hij direct onder de douche. Hij raakte zwaargewond en is het vertrouwen in mensen en de wereld om hem heen grotendeels verloren. „Ik voel dagelijkse psychische pijn.”
Claartje zegt in de rechtbank dat ze zich niets meer kan herinneren van de brand. „Ik kan er niet bij dat ik dat heb gedaan. Ik hou van die jongen, hoe gemeen hij soms ook was. We hadden geen gezonde relatie, want hij zag me als zijn bezit. Maar ik was heel verliefd op hem.”
Dat ze zich niets meer kan herinneren van de brand, is volgens deskundigen ongeloofwaardig. Ze kunnen zich dat niet goed voorstellen. Verslaggever Niels Dekker volgt de zaak namens AD Rotterdams Dagblad: „Zonder de verdachte tekort te willen doen, is het wel opmerkelijk dat deskundigen zich niet kunnen voorstellen dat zij zich niets meer kan herinneren. Dat geeft zeker een onbevredigend gevoel, want je hoopt dat zowel de verdachte als het slachtoffer een streep onder alles kunnen zetten.”
See omnystudio.com/listener for privacy information.

Na een gezellig feestje stappen Donnie, Mike en William in de auto. Wie er rijdt is onduidelijk, maar alle drie hebben ze behoorlijk wat alcohol en drugs gebruikt. Het ritje eindigt in een sloot langs de A28.
Donnie en William weten zelf uit de auto te klimmen. Mike zit nog vast in de passagiersstoel en moet door duikers worden bevrijd. Op de kant wordt hij gereanimeerd, maar hij overlijdt een dag later in het ziekenhuis.
Weken later wordt Donnie wakker uit zijn coma. Hij is zwaargewond en heeft breuken in zijn nek, borst en rug. Hij wordt ervan verdacht dat hij achter het stuur zat. Het was namelijk de auto van zijn vriendin en William zei direct na het ongeluk dat hij niet achter het stuur zat, omdat hij kort daarvoor zijn enkels had gebroken.
In de rechtbank vertelt Donnie dat hij geen enkele herinnering heeft aan het ongeluk. Dat maakt het voor de rechters lastig, want hoe kunnen zij oordelen als de verdachte niets meer weet van wat er is gebeurd? Vast staat in ieder geval dat degene die reed, of dat nu Donnie of William is, onder invloed was.
Verslaggever Iris van den Boom volgt de zaak namens AD Amersfoortse Courant: „Iemand is onder invloed gaan rijden en die heeft zich daar behoorlijk op verkeken. Als je met alcohol en drugs op achter het stuur gaat zitten, dan is dat vragen om problemen.”
See omnystudio.com/listener for privacy information.

Als Artur met een vriendin heeft afgesproken bij treinstation Delft Campus, zien ze een andere man ruzie maken met een vrouw. Hij staat haar uit te schelden. Artur wil ingrijpen, loopt naar hem toe en geeft hem een tik in het gezicht. Daarna wordt hij vervolgd voor een poging tot doodslag.
Op camerabeelden zien de rechters dat Artur meerdere klappen geeft. Als ze dat aan de verdachte vragen, zegt hij dat hij zich maar één klap kan herinneren. Die ene klap, met de platte hand in het gezicht, kan hij zich wel herinneren. Volgens hem was er gevaar en gaf hij daarom een klap.
Na de tik in het gezicht valt slachtoffer Michal van de stationstrap naar beneden. Hij is buiten westen en bloedt flink. Toch gaat Artur niet naar hem toe: „Ik dacht, misschien gaan ze zo wel kennissen bellen, je weet het nooit.”
De officier vervolgt Artur voor doodslag: „Als je iemand van een hoge, stenen trap naar beneden slaat, dan is er een grote kans op de dood. Ik betwijfel of de ernst van de situatie bij de verdachte doordringt.”
Verslaggever Stijn Tielemans volgt de zaak namens AD Haagsche Courant: „Je ziet dat iemand niet altijd opzet in klassieke zin van het woord hoeft te hebben om toch verwijt poging doodslag te krijgen. Puur omdat Michal op een stenen trap stond en dronken was, dan had je moeten weten dat hij achterover zou vallen en behoorlijk hard terecht zou komen op de stenen treden.’’
See omnystudio.com/listener for privacy information.

Als de 79-jarige Willem ’s nachts in zijn bed ligt, hoort hij gestommel bij de voordeur. Hij woont in een seniorencomplex in Utrecht en neemt het zekere voor het onzekere: hij pakt zijn portemonnee en checkt het nachtslot nog een keer. Maar een paar minuten later staan er plots drie mannen in zijn slaapkamer, met een wapen.
Ze zeggen dat hij stil moet zijn en dat hij de politie niet mag bellen. Ze doorzoeken zijn woning en nemen de autosleutel mee. Zijn portemonnee, met veel cash erin, vinden ze niet. Als ze weg zijn, belt Willem toch de politie. Die pakt uiteindelijk drie verdachten op, die daarnaast ook verdacht worden van handel in harddrugs.
In de rechtbank willen de drie niet veel vertellen. Ze zeggen dat ze wel vaker ‘s nachts contact hadden, en ook die nacht. Over de autosleutel zegt een van hen dat hij die ‘in bewaring heeft voor iemand anders’.
Verslaggever Ard Schouten volgt de zaak namens AD Utrechts Nieuwsblad: „Als je de geboortejaren ziet van die jongens, 2002 en 2003, dan schrik je wel. Het zijn nog zulke jonge gasten, die van hele ernstige feiten worden verdacht. Een woningoverval is gewoon een zwaar vergrijp. En als je ziet hoe makkelijk ze dachten geld te verdienen met drugs en daarna weer in aanraking komen met de politie, baart dat wel zorgen.”
See omnystudio.com/listener for privacy information.

In de zomer van 2020 wil een agent een groep mannen die voor een garage in Rotterdam staan fouilleren. Dat loopt echter niet af zoals hij wilde: vijf jaar later moet hij zelf voor de rechter komen.
De agent pakt een van de mannen die hij wil fouilleren vast en geeft hem een kopstoot. In zijn beschrijving van de gebeurtenissen schrijft de agent dat hij stevig werd vastgepakt en zich bedreigd voelde. Maar als een dag later beelden online komen, blijkt dat niet te kloppen.
De agent stuurt daarop een mail naar zijn leidinggevende: het proces-verbaal klopt niet, maar met die mail wordt uiteindelijk niks gedaan.
Vijf jaar later moet de agent in de rechtbank uitleggen wat er nou precies is gebeurd op die dag. Achter hem zitten zo’n twintig tot dertig collega’s die hem steunen. Hij vertelt dat hij hier al jaren naar uitkijkt, omdat hij eindelijk kan vertellen hoe het nou mis heeft kunnen gaan. Hij vertelt dat hij overtuigd was dat ze elkaar hadden vastgepakt en dat hij zich verantwoordelijk voelde voor de andere agenten. „Er lag veel gereedschap, ik zag dat de garagedeur een beetje dichtging en ik was bang dat de boel zou gaan escaleren.’’
De rechters concluderen dat de agent inderdaad fouten heeft gemaakt in zijn verslag, maar dat hij dat niet opzettelijk deed. Verslaggever Eric Oosterom volgt de zaak namens AD Rotterdams Dagblad: „Hij vertelde na de uitspraak dat hij niet blij was, maar wel opgelucht. Natuurlijk was hij opgelucht dat hij was vrijgesproken, maar hij was niet blij omdat hij vijf jaar in de ellende heeft gezeten door deze zaak.’’
See omnystudio.com/listener for privacy information.